Wróć do listy

Krótki przewodnik po nurtach terapeutycznych

Terapia poznawczo-behawioralna:

  • zakłada, że nieodpowiednie zachowania powstają na drodze uczenia się, dlatego tak samo możemy się ich oduczyć,

  • celem tej terapii - jest zmiana myśli, zachowań, a w konsekwencji odczuć,

  • terapia ta jest krótkoterminowa, trwa najczęściej około kilku miesięcy,

  • terapeuta jest zaangażowany, daje ćwiczenia do pracy nad sobą, ważna jest praca pacjenta poza gabinetem,

  • ta terapia doskonale sprawdzi się, przy: depresji, fobiach, zaburzeniach lękowych i nerwicowych, przy leczeniu uzależnień, terapii par i w każdej innej sytuacji, która ma polegać na zmianie zachowań i myśli.


Terapia psychoanalityczna:

  • terapia zakłada, że źródło problemu ukryte jest w podświadomości klienta, czyli w miejscu naszego umysłu, do którego dostęp jest utrudniony;

    *tzn. nie wiemy co przechowuje nasza podświadomość, ale dzięki odpowiednim technikom pracy, możemy to wydobyć,

  • w terapii wykorzystuje się analizę snów, codziennych zachowań, marzeń i fantazji,

  • zakłada, że źródło naszych problemów, często związane jest z dzieciństwem pacjenta i jego doświadczeniami z młodości, stąd często terapeuta o to pyta i na tej podstawie wnioskuje;

  • terapia długoterminowa i wymaga regularnych, częstych spotkań, nawet kilka razy w tygodni.

  • Cel: odnalezienie ukrytego źródła problemów wewnętrznych czy zaburzeń psychicznych.

    Ciekawostka: podczas takiej terapii, pacjent rzeczywiście leży na kozetce i opowiada terapeucie o swoich problemach. :)


Terapia gestalt:

  • zakłada, że podstawowym źródłem problemów człowieka, są niezaspokojone w dzieciństwie potrzeby,

  • opiera się na założeniu, że źródłem zaburzeń psychicznych jest nieumiejętność nadania sensu własnemu życiu, trwanie przy przekonaniach i nawykach, które blokują osobisty rozwój jednostki.

  • celem terapii jest lepsze poznanie siebie i poszerzenie świadomości

  • kluczowa jest bliska relacja terapeutyczna: terapeuta wchodzi w otwartą i bliską relację z pacjentem, tzn. jeśli odczuwa jakieś emocje względem pacjenta, to o nich informuje, mimo zawodowego dystansu;

  • jeśli terapeuta uzna, że przyniesie to korzyść dla klienta/pacjenta, to może dzielić się swoimi przeżyciami i emocjami;

  • sprawdza się w przypadku różnego rodzaju kryzysów, np. w relacjach międzyludzkich czy w związku z żałobą. Może także posłużyć osobom, które po prostu pragną rozwinąć swój potencjał.


Terapia ericksownowska:

  • oryginalne, innowacyjne techniki pracy z pacjentem/klientem

  • każdego pacjenta traktuje się indywidualnie, a nie przez pryzmat teorii, brak w tym nurcie jednej teorii, czy głównego założenia;

  • terapia pomija przeszłe doświadczenia klienta i koncentruje się na budowaniu przyszłości,
     

  • terapeuta skupia się na potencjale pacjenta/klienta, odnajduje jego dobre, pozytywne cechy których wzmocnienie, ma służyć przejęciu kontroli nad życiu i zwiększeniu pewności siebie pacjenta
  • pomijanie deficytów i przyszłości, koncentracja na zasobach i możliwościach jednostki
  • sprawdza się, w przypadku problemów osobistych, dotyczących samoocency, relacji, pracy, zaburzeń nastroju, lęków itp.
Ciekawostka: w tym rodzaju terapii, stosowana jest hipnoza (za zgodą pacjenta/klienta).

Terapia oparta na psychologi procesu:

  • polega na znalezieniu drogi do akceptacji i głębszego zrozumienia doświadczeń w życiu klienta/pacjenta,

  • zakłada, że problem, z jakim przychodzi klient jest często początkiem znacznie większego procesu, w którym aktualnie on się znajduje,

    Czym jest owy proces?

    Ogólnie rzecz biorąc pracę z procesem można porównywać do jadącego pociągu. Pociąg zatrzymuje się na różnych stacjach, a potem rusza dalej. Ludzie zazwyczaj myślą w terminach stacji, czyli ‚stanów’”. (Arnold Mindell ) Stan, czyli na przykład trudne doświadczenie jak choroba.

  • koncentruje się na tym, czego potrzebuje jednostka, aby mogła żyć w sposób pełny i autentyczny, realizować własny potencjał, być w zgodzie ze swoim procesem

  • terapeuta daje przestrzeń klientowi/pacjentowi na doświadczenie i wspólnie przyglądają się temu doświadczeniu (choroby, trudności, problemy w relacjach, uzależnienia); można o tych niewygodnych doświadczeniach rozmawiać i świadomie je przeżywać, a to może być windą do rozwoju osobistego i pożądanej zmiany,

  • w praktyce tego podejścia łączy się pracę ze snem, z ciałem, z symptomami, z relacjami;

Można to również wyjaśnić metaforycznie: Proces jest jak czerwony dywan, który przed nami się rozwija. Proces to wszystko czego w życiu doświadczamy. Widzimy tylko jego część, na proces składają się nasze doświadczenia, akceptując i rozumiejąc doświadczenie, które jest obecne teraz w naszym życiu (np. choroba), wyzwalając emocje z nim związane, możemy zmienić kierunek rozwijania się tego dywanu, czyli pokierować tym doświadczeniem, w lepszym według nas kierunku.

Terapia humanistyczno-egzystencjalna:

  • w tym rodzaju terapii, człowiek traktowany jest jako niepowtarzalna jednostka,

  • terapia skoncentrowana jest na kliencie,

  • terapeuta, zapewniając pacjentowi bezwarunkową akceptację, empatyczne zrozumienie i szacunek oraz własną autentyczność w relacji, stwarza warunki sprzyjające zachodzeniu konstruktywnych zmian,

  • terapeuta przygląda się i stara się zrozumieć doświadczenia pacjenta, unikając wstępnych założeń czy rozpoznań

  • zamiast tego próbuje zrozumieć świat znaczeń pacjenta, podąża za nim dopasowując interwencje do indywidualnych potrzeb,

  • polecana dla osób, które szukają prawdy o sobie, chcą być bardziej świadomie swoich możliwości, przeżywają trudności w relacjach z bliskimi i z otoczeniem, w sytuacjach kryzysowych w pracy i życiu osobistym.

Terapia systemowa:

  • służy przede wszystkim problemom pojawiającym się w rodzinach i związkach,

  • system oznacza rodzinę (system = najbliżśze osoby, nawet jak nie są fizycznie obecne),

  • w terapii uczestniczą członkowie całego sytemu,

  • terapeuta jest obserwatorem, który nie ocenia, ale nazywa relacje i sprzężenia jakie występują w systemie; terapia zakłada samoregulację systemu, tzn. psycholog nie jest ekspertem, który udziela rad, a wskazuje na pewne zależności jakie dostrzega w systemie i w ten sposób sam system uświadomia sobie, co może być źródłem problemu,

  • ten rodzaj terapii, szczególnie zalecany jest gdy w systemie występują zaburzenia u dzieci (np. dzieci z adhd), zaburzenia odżywiania, uzależnienia, depresja członka rodziny.